100 วันบันทึกจากฉัน...ถึงเธอ

posted on 12 Dec 2007 14:18 by eskimoproject

วันที่ 15 กันยายน 2552 ครบ 100 วันที่เธอเสียชีวิต (นับจากวันแรก 8 มิ.ย. 2552) ผมรวบรวมบันทึกทั้งหมดที่เขียนถึงเธอ เพื่อจะรวมเป็นหนังสือ(ทำมือ)เก็บไว้อ่านเอง เวลาคิดถึงเธอสักหนึ่งเล่ม ชื่อหนังสือว่า "Yesterday Today and Forever 100 วันบันทึกจากฉัน...ถึงเธอ" คงจะเริ่มทำต้นฉบับสัปดาห์นี้ เพื่อให้เสร็จทันในวันเกิดของเธอ คือ 10 ตุลาคม 2552 วันที่เธอจะมีอายุครบ 28 ปี (ถ้ายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้)

20.04.09 : จากบล็อก eskimoproject.net

คืนวันที่ 13 และ 14 เม.ย. 2552 เธอเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลอีกครั้งขณะกลับไปบ้านต่างจังหวัดกับผม ไข้ขึ้น-ลงตลอดเวลากว่า 40 องศา มีอาการปัสสาวะและถ่ายทุกครึ่งชม.เล่นไม่ได้นอนกันทั้งคนไข้และคนเฝ้า พร้อมๆกับอาการหัวใจเต้นเร็วผิดปกติมาก หายใจไม่ออกต้องให้อ๊อกซิเจนตลอดเวลา พร้อมกับน้ำเกลือ และยาฆ่าเชื้อ

วันที่ 15 อาการไม่ดีขึ้นเลย เดินทางกลับกทม.กันอย่างทุลักทุเล เมื่อต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมมาตลอดทาง ไข้ขึ้น และหัวใจเต้นเร็วมากขึ้น ถึงรพ.ลาดพร้าว ตี 1 เข้าห้องไอซียูทันที หมอบอกถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดหัวใจกำลังจะหยุดเต้น ต้องต่อท่อทางจมูกและปากให้อาหารทางสายยาง พูดคุยไม่ได้ ต้องใช้วิธีเขียนโน้ตลงกระดาษ และห้ามเฝ้า

เช้าวันที่16 หมอสรุปให้ฟังว่าปอดติดเชื้อแบคทีเรียทั้งสองข้าง ต้องให้ยาฆ่าเชื้อ รอดูอาการ 48 ชม. วันนี้ผมลางานและ 10.30 – 11.30 น. , 14.30 – 16.30 น. , 18.30 – 20.00 น. ของทุกวัน คือเวลาที่ผมได้อยู่ใกล้ๆให้กำลังใจเธอข้างๆเตียง

วันที่ 17 ครอบครัว , ญาติๆทางบ้าน และเพื่อนๆที่ทำงานของเธอมาเยี่ยมเป็นระยะๆ อาการยังทรงตัว ดีขึ้นมาเล็กน้อย 2 ทุ่มหลังหมอห้ามเยี่ยมและเฝ้า ผมก็เดินทางกลับห้องคนเดียวเช่นทุกวัน

วันที่ 18 วันนี้เพื่อนๆที่ทำงานของเธอมาเยี่ยมกว่า 20 คน รวมทั้งญาติๆทางบ้าน ผมแว้บไปสะสางงานที่ออฟฟิศในช่วงบ่ายแป๊บนึง ก่อนกลับมาตอน 6 โมงเย็น หมอกิตติ หมอเฉพาะทาง เ้ข้ามาดูอาการในส่วนของ SLE ตอน 2 ทุ่ม และได้ให้คำแนะนำมากมายเกี่ยวกับโรคนี้ หมอบอกว่า SLE รุนแรงพอสมควร ต้องเพิ่มยาด่วน เพียงแต่ปัญหาตอนนี้คือปอดทั้งสองข้างติดเชื้อแบคทีเรีย ยังต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ เลยยังให้ยารักษา SLE ไม่ได้ ต้องรอดูอาการอีกสักพัก

วันที่ 19 ผมตกใจเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าห้อง ICU ตอน 10.30 น.แล้วไม่พบเธอที่เตียง จนได้รู้จากนางพยาบาลว่าเมื่อวานมีเพื่อนและญาติๆแวะมาเยี่ยมเยอะเกินไป กลายเป็นว่าเธอติดเชื้อเพิ่มนิดหน่อย หมอเลยให้ย้ายไปห้องกระจก วันนี้เลยไม่สามารถเข้าถึงตัวคนไข้ได้ ต้องยืนมองนอกกระจกตาพริบๆ ก็ดีนะ ผมปลอบตัวเอง เค้าจะได้หายไวๆ และได้พักผ่อนเต็มที่ วันนี้เห็นหลับทั้งวันเลย แม้ตอนที่เตี่ยและญาติๆมาเยี่ยมก็ตาม

วันนี้ 20 เม.ย. เวลาเดิมโดยประมาณ 10 โมงกว่าๆ ผมแวะไป รพ.ตามปกติ ดูอาการเธอไม่สู้จะดีนัก ก่อนจะแวะไปสะสางงานที่ออฟฟิศและกลับมาอีกครั้งตอน 18.30 น. หน้าตาเธอหมองเศร้า เขียนข้อความบอกกับผมว่าไม่สบายใจเรื่องผลการตรวจเลือดล่าสุดทั้งสามครั้ง พร้อมกับร้องไห้ออกมา ผมเดินออกมากลั้นน้ำตาเกือบไม่ไหวอยู่หลายครั้ง เธอดูออกว่าผมร้องไห้ ผมบอกไม่ต้องกลัว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ข้างเธอตลอดไป 2 ทุ่มหมอบอกว่าหมดเวลาเยี่ยม ผมเอากระเช้าที่ที่ทำงานเธอนำมาฝากกลับบ้าน บนรถเมล์กลั้นน้ำตาไม่อยู่มาตลอดทาง

ตอนนี้เวลาเกือบ 5 ทุ่ม ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับอาการของเธอจากอินเตอร์เน็ตจนโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง พรุ่งนี้สายๆจะไปเล่าให้เธอฟัง เกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้จะได้สบายใจขึ้น

เพิ่งรู้ว่าตัวเองอ่อนแอเหลือเกิน ผมขี้แยแค่ไหน…คนใกล้ตัวรู้ดีเสมอ แต่ยังไงก็จะเข้มแข็งเอาไว้ ทำให้เธอเห็นว่า ผมยังรอเสมอ รอให้เธอกลับมาปรกติเหมือนเดิม ผมไม่อยากนั่งร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวอีกแล้ว…