03.08.11 : พุ่มพวง ดวงจันทร์

posted on 03 Aug 2011 13:09 by eskimoproject
 
 
 
 
พุ่มพวง : ประสบการณ์ร่วม,ความฝัน,น้ำตา และความคิดถึง

     ผมเป็นคนหนึ่งที่มีประสบการณ์ร่วมไปกับเรื่องราวของคุณพุ่มพวง ดวงจันทร์ ไม่ว่าจะเป็นการที่คุณพุ่มพวงเป็นศิลปินคนโปรดของคุณแม่ (ที่ขนาดไปตัดผมสั้นทรงคุณพุ่มพวงในตอนกำลังดังด้วย) แม่และป้าเคยพาน้องชายผมหนีไปดูคอนเสิร์ตพุ่มพวงตอนไปแสดงที่พัทลุง ปล่อยให้ผมกับเตี่ยนั่งเล่นคีย์บอร์ดกันสองคนพ่อลูก --" ความจำเลือนลางว่าผมเคยดูคอนเสิร์ตพุ่มพวงสดๆหรือเปล่า...ไม่แน่ใจ แต่เหตุการณ์ตอนคุณพุ่มพวงเป็นลมตอนเล่นคอนเสิร์ตโลกดนตรีผมอยู่หน้าจอทีวี เลยครับ! เป็นข่าวใหญ่ครึกโครมมากๆในตอนนั้น
 
     ด้วยความที่ผมเป็นเด็กบ้านนอก และฝันที่จะเป็นนักร้องโด่งดัง แบบที่คุณพุ่มพวงฝัน ทำให้ผมดูหนังเรื่องนี้แบบสะท้อนภาพตัวเองได้ทั้งเรื่อง แม้ผมจะไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังแบบคุณพุ่มพวง แต่วันนี้...ผมมีความสุขกับการได้เดินบนถนนสายนี้ การได้ร้องเพลงในแบบที่ผมชอบและรัก เปรียบเหมือนการเดินไปถึงฝันที่ต้องการแล้ว
 
     ประสบการณ์ร่วมอีกอย่างที่ผมไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตผม คือ "อี๊ด" เป็นโรค SLE เช่นเดียวกับคุณพุ่มพวง (ในหนังซับไตเติ้ลเขียนเป็น LSE ???) และเสียชีวิตในเดือนเดียวกับคุณพุ่มพวงเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมเคยเขียนบันทึกเอาไว้ว่า
 
     - วัชรียา ไตรวุฒิลาภ "อี๊ด" เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มิ.ย. 2552 อายุ 27 ย่าง 28 ปี ด้วยโรค SLE
     - พุ่มพวง ดวงจันทร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 มิ.ย. 2535 อายุ 31 ปี ด้วยโรค SLE    
     - วันที่เผาศพ "อี๊ด" ตรงกับวันเสียชีวิตของ พุ่มพวง ดวงจันทร์ พอดิบพอดี
 
     (จากบันทึก ตัวเลขแห่งการจดจำ อ่านเรื่องทั้งหมดได้ที่  http://eskimoproject.exteen.com )
 
     เรื่องราวที่ผมนั่งอึ้งในโรงภาพยนตร์ คือฉากที่คุณพุ่มพวงต้มน้ำ แล้วน้ำร้อนหกลงพื้น มันช่างบังเอิญมากๆ กับชีวิตของ "อี๊ด" ช่วงที่เป็นโรค SLE ตัวบวมๆ ไม่มีเรี่ยวแรง ต้มน้ำ แล้วยกหม้อน้ำร้อนไม่ไหว หกลวกขาตัวเองจนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ภาพวันนั้นปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง ตอนที่นั่งดูฉากนี้ในหนังพุ่มพวง
 
     รวมไปถึงฉากอื่นๆอีกมากมาย คนที่มีใครสักคนหนึ่งใกล้ตัว(หรือตัวเอง) เป็นโรคชนิดนี้ ต้องสะท้อนภาพเหล่านั้นออกมาไม่มากก็น้อย หนังแต่งหน้าดีมาก ฉากที่คุณพุ่มพวงตัวบวม หน้าบวม เหมือนมากๆ คิดถึงหน้า "อี๊ด" ตอนบวมขึ้นมาทันที
 
     ไม่ต้องแปลกใจที่ผมดูหนังเรื่องนี้พร้อมน้ำตาที่ไหลเป็นน้ำ ตั้งแต่กลางเรื่องไปจนจบ แม้ Production ของหนังเรื่องนี้จะไม่ใหญ่โต (ด้วยทุนสร้างที่ไม่มากเท่าไหร่) มีแต่ฉากเจาะมุมแคบๆซะส่วนใหญ่ แต่บทหนังกระชับ เดินเรื่องเร็ว และเลือกที่จะเล่าเรื่องราวแบบไม่มีตัวละครตัวไหนเป็นผู้ร้ายที่ไม่น่าให้ อภัย โดยเฉพาะการแสดงที่เป็นธรรมชาติของนักแสดงทั้งหมด โดยเฉพาะคุณเปา ที่เล่นเป็นคุณพุ่มพวง เธอหน้าตาคล้ายคุณพุ่มพวงมาก รวมทั้งเสียงร้อง เสียงพูดที่ติดเหน่อๆ (เหน่อโดยธรรมชาติ เพราะเคยดูเธอไปออกรายการสัมภาษณ์ในทีวี เธอก็พูดเหน่อ ^__^)
 
     นี่เป็นหนังที่ดีที่สุดในมือผู้กำกับที่ชื่อ บัณฑิต ทองดี (เฮี้ยน , มนุษย์เหล็กไหล ฯลฯ) และเป็นหนังอีกเรื่องหนึ่งที่ผมเสียน้ำตาด้วย ความฝัน ความรัก และความคิดถึง ^__^

Comment

Comment:

Tweet

big smile

#3 By Duckie on 2011-08-09 10:48

Hot! Hot! double wink

#2 By Nuttirius on 2011-08-03 14:38

ชอบเรื่องนี้

#1 By Clepsydra:: on 2011-08-03 13:38