เอส กล้วยไทย

ตอนที่ 53 : บันทึกหน้าสุดท้าย

     เคยสงสัยบ้างไหม ว่าเรื่องราวที่คุณได้พบเจอ ได้ฟังมา มันเป็นเรื่องจริง หรือแค่เรื่องที่แต่งขึ้นมา หรือเป็นเรื่องเติมแต่งเกินความจริง ปิดบัง หรือบิดเบือนอะไรบางอย่างไปบ้างหรือเปล่า นั่นสินะ...

     ไอน์สไตน์ได้พิสูจน์ให้เราเห็นไปแล้วว่า "เวลาไม่มีอยู่จริง" เราเองเท่านั้นที่สมมุติมันขึ้นมาแทนค่าของบางสิ่งบางอย่าง จนคนเราต้องย้อนกลับมาถามตัวเองว่า เคยเสียดายเวลาที่ล่วงผ่านไปไหม

     นั่นสินะ... ทำไมเหรียญต้องมีสองด้าน ทำไมต้องมีซ้าย ขวา ทำไมต้องมีสิ่งที่ตรงกันข้ามเสมอ จากจุดที่เรายืน... มีคนมองเห็นเราในมุมที่แตกต่างกันไปตั้ง 360 องศา และอาจจะมองเราต่างออกไป 360 ความเห็นก็เป็นไปได้

     การยอมรับความจริง...ในชีวิตของแต่ละคน เราควบคุมมันได้มากน้อยแค่ไหน อัตตาในใจเอาอะไรมาวัดเป็นปริมาณได้เล่า เงาของเราเอง เรายังไล่คว้ามันไม่ทันด้วยซ้ำ

     วันที่หลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต เหมือนพายุที่โหมใส่ ฝากรอยเอาไว้ทั้งความสุข เศร้า เสียใจ รอยยิ้ม น้ำตา และรอยแผลแห่งความเจ็บปวด เราเลือกที่จะเก็บสิ่งใดไว้เป็นเสบียงความคิดในอนาคต

     ได้เวลาหรือยัง...ที่เราจะออกเดินไปสู่หนทางหลุดพ้น นี่คือบันทึกหน้าสุดท้าย...เมื่อแผนที่ความฝันเปิดกางออกมาตรงหน้า เราจะหยุดอยู่ที่เดิมเพื่ออะไร เข็มทิศยังหมุนไปไม่หยุดตรงทิศไหน...แต่ใจกลับยังหยุดอยู่ตรงที่เดิม อย่าถามถึงเหตุผลใดๆทั้งสิ้น จงมองดูฉันให้ครบ 360 องศา แล้วตัดสินด้วยใจของคุณเองว่า...สิ่งที่ฉันเป็น อยู่ คือ อะไร?

     ฉันไม่ได้หายไปไหนหรอก...ยังอยู่ในสายตาแห่งคำถาม...กายไม่ได้อันตรธานล่องหน แค่เอ่ยปาก...ฉันจะกลับมาพร้อมคำตอบที่คุณต้องการ อภัยให้ฉันเถอะ...บุตรแห่งโลกียะ

     เมื่อตะวันทอแสงแรกแห่งโลกุตระ ฉันจะกลับมา...